Ο Δρυΐδης

«Μια ανάσα», λες, «και συνεχίζουμε»… 
είναι η στάμινα, θαρρώ, που έτσι χτίζουμε. 

Πού βρίσκονται οι ανάσες; Στις φυλλωσιές τις μπάσες; 

Καταχωνιάζοντας στα δάση, φυσικότερα αηδονίζουμε
και όνειρα αθροίζουμε. 

Σου γράφω ένα ποίημα για ξεμπούκωμα.

Είναι επειδή το πολύ οξυγόνο επιζητάει περιστασιακό ξεφούσκωμα; 
Και αν δε ξεμπουκώσω ποτέ, προτιμότερο να σκάσω.
Μ’αυτά και μ’αυτά, στον στόχο μου θα φτάσω.
Και θα σου εξιστορηθώ, τώρα που ευκαιρώ, 
πως…

Μία φορά και έναν καιρό,
ήρωες γύρευαν το Κρυστάλλινο Νερό.

(Και ποιός νοιάζεται για παραμύθια;)
Ό,τι ακολούθησε παραήταν θλιβερό, ενώ εμπλέχτηκε μεγάλη κοκοήθεια…

Η ιστορία αυτή, μου γίνεται συνήθεια…

«Ηρεμούμε», λες, «να κυλήσει ο χρόνος»… το λες με ευπείθεια.

Στο Νεκρό Σημείο, αυτό είναι μεγάλη βοήθεια. 
Σου το γράφω για Αλήθεια.

Το μυαλό μου διαιρώ και τα συναισθήματα αιωρούνται,
κλειδωμένα πάντα στην ενιαία αύρα Εκείνων 
που περικλύουν όλους τους κώδικες στοιχειώδους επικοινωνίας.

Ένας Δρυΐδης ερμήνευσε το ακατανόητο αβυσσώδες.
Ό,τι και στην πένα αυτή, φάνταζε αινιγματώδες.

«Μια ανάσα», θα ηχεί στο μυαλό, και θα συνεχίζουμε. 
Δίχως άλλο, έτσι πάνω απ’όλα θα Ελπίζουμε
και επιτυχώς θα τερματίζουμε.
Η έμπνευση καταγράφηκε .
Το παραμύθι οξυγονώθηκε.
ο «ποιητής», ξεμπούκωσε. 
Ο Δρυΐδης;
Του έγραψα αυτό το ποίημα…
Επειδή είστε κολλητοί…
δεν του το μεταδίδεις;

 

(Σ.Λ.)

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.