Tag Archives: Στεφανία Λεοντιάδου

Σχέδια και ‘σχέδια’

Λένε πως όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει. Υπάρχει βέβαια και το άλλο… «Όταν ο άνθρωπος σκέφτεται, ο Θεός γελάει και όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός ξεκαρδίζεται στα γέλια» (Δουκίδης). Τα σχέδια συχνά ακολουθούν τη διαίσθηση … Continue reading

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

Τέχνη σε γυάλα

Μια ανάσα, δυό ανάσες… 2 χιλιόμετρα… 6 χιλιόμετρα.. 18… 35. Η σταθερά μου ζει και βασιλεύει, όμως συχνά γίνεται τόσο αφόρητη που αγγίζει τα όρια του ψυχαναγκατικού ολοκληρωτισμού. Όταν θέλω να το βάλω στα πόδια, όταν το σύστημα επαναστατεί, κάτι … Continue reading

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

το μύρτιλο

Αγάπη από μύρτιλοΤην έννοια, άραγε, θα βρεις… ;στου στοχασμού αυτού, την όξινη, θέση… ; Ο πόλος… κάθεται σε δίστηλοΤην άκρη του, δεν πρόκειται να βρειςΜα το κέντρο, αυτοφυές, δε λέει να διαιρέσει … Σαν αίνιγμα θα σ’ακούγεται…Μα θέλω ξάστερα να … Continue reading

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

ο σάλτος

Κοκκίνησε, θέριεψε, τραντάχτηκε όληστης κόψης το άναμμα, φαντάζει χλωμήΛαχάνιασε, φόρτωσε, σκαρφάλωσε πόληΤί πάθος σκαρφίστηκε; Τί όψη, σκληρή; «Μαζί με την τόλμη μου, πατέρα, θα ζήσωΚι αν θέλεις σταμάτα με, σφιξ’το σκοινίΤον κόμπο που έφτιαξες, ξανά, θα μαδήσωκι ιδρώτα θα φτιάξω, … Continue reading

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

Ο Δρυΐδης

«Μια ανάσα», λες, «και συνεχίζουμε»…  είναι η στάμινα, θαρρώ, που έτσι χτίζουμε.  Πού βρίσκονται οι ανάσες; Στις φυλλωσιές τις μπάσες;  Καταχωνιάζοντας στα δάση, φυσικότερα αηδονίζουμε και όνειρα αθροίζουμε.  Σου γράφω ένα ποίημα για ξεμπούκωμα. Είναι επειδή το πολύ οξυγόνο επιζητάει … Continue reading

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment