το μύρτιλο





Αγάπη από μύρτιλο
Την έννοια, άραγε, θα βρεις... ;
στου στοχασμού αυτού, την όξινη, θέση... ;
Ο πόλος... κάθεται σε δίστηλο
Την άκρη του, δεν πρόκειται να βρεις
Μα το κέντρο, αυτοφυές, δε λέει να διαιρέσει ...

Σαν αίνιγμα θα σ'ακούγεται...
Μα θέλω ξάστερα να πω
πως η αγάπη αυτή, στις εύκαρπες και ψυχρές γωνιές κοπάζει.
Έτσι το μύρτιλο επάγεται...
Έτσι κρυμμένο, εδώδιμα, θα ζει
Πάντα μεμονωμένο, με ατόφιο φύλλωμα, που βράζει.

Κουρνιάζει στα ψηλά βουνά
κι όταν ομίχλη δίνεται,
εκείνη πάει και ντύνεται, παράξενες αποχρώσεις
Τότε πάλι ως άλλοτε, το ένστικτο παντού ξυπνά
Θαρρεί κανείς κι εκείνη, πως κάτι πάει και φθείρεται
Και αρχινά ξανά, όπως παλιά, να κτίζει αναπτερώσεις.

Το μύρτιλο, υπόξινο,
κάποια άλλη ζωή ξανά θα βρεις
και τον αδιαίρετο κορμό, ως πόλος, θ'αναστατώσεις
Εκείνο θα νιώσει κίνδυνο
και κάτι ουλές ίσως να δεις
Μα στην αυτούσια ψυχή, δεν τίθενται αλλοιώσεις.

Ακούγεται παράξενο,
γιατί το μύρτιλο δε ζει
αυτό που κάτω στη γη, αποκαλούν «αναστυλώσεις» .
Το βλέπει κανείς ξυλάρμενο
μα αν κοιτάξει σωστά θα δει
πως η πορφυρή του η καρδιά
υπόκειται ανυψώσεις.

(Σ.Λ.)
Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

ο σάλτος

Κοκκίνησε, θέριεψε, τραντάχτηκε όλη
στης κόψης το άναμμα, φαντάζει χλωμή
Λαχάνιασε, φόρτωσε, σκαρφάλωσε πόλη
Τί πάθος σκαρφίστηκε; Τί όψη, σκληρή;

«Μαζί με την τόλμη μου, πατέρα, θα ζήσω
Κι αν θέλεις σταμάτα με, σφιξ'το σκοινί
Τον κόμπο που έφτιαξες, ξανά, θα μαδήσω
κι ιδρώτα θα φτιάξω, με πίστη τυφλή.»

Παιδεύτηκε, εθίστηκε, ακόνισε τη λόγχη
κι αφού τοιχάκια πήδησε, ξαπόστασε στη Γη.
«Πες μου, δεντράκι, αν μπορώ, στην κορυφή σου να ανέβω,
γιατί εδώ κάτω η φωτιά, δεν έχει κάτι να μου πει.»


Το'να κλαδί του άρπαξε, το επόμενο αγκάλα,
το τρίτο το προσπέρασε, και βρέθηκε κορφή.
Κι αφού έναν σάλτο έδωσε και πήρε τον αιθέρα,
πέταξε η ψυχούλα της, και σώμα άλλαξε μορφή.

(Σ.Λ.)

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

Ο Δρυΐδης

«Μια ανάσα», λες, «και συνεχίζουμε»… 
είναι η στάμινα, θαρρώ, που έτσι χτίζουμε. 

Πού βρίσκονται οι ανάσες; Στις φυλλωσιές τις μπάσες; 

Καταχωνιάζοντας στα δάση, φυσικότερα αηδονίζουμε
και όνειρα αθροίζουμε. 

Σου γράφω ένα ποίημα για ξεμπούκωμα.

Είναι επειδή το πολύ οξυγόνο επιζητάει περιστασιακό ξεφούσκωμα; 
Και αν δε ξεμπουκώσω ποτέ, προτιμότερο να σκάσω.
Μ’αυτά και μ’αυτά, στον στόχο μου θα φτάσω.
Και θα σου εξιστορηθώ, τώρα που ευκαιρώ, 
πως…

Μία φορά και έναν καιρό,
ήρωες γύρευαν το Κρυστάλλινο Νερό.

(Και ποιός νοιάζεται για παραμύθια;)
Ό,τι ακολούθησε παραήταν θλιβερό, ενώ εμπλέχτηκε μεγάλη κοκοήθεια…

Η ιστορία αυτή, μου γίνεται συνήθεια…

«Ηρεμούμε», λες, «να κυλήσει ο χρόνος»… το λες με ευπείθεια.

Στο Νεκρό Σημείο, αυτό είναι μεγάλη βοήθεια. 
Σου το γράφω για Αλήθεια.

Το μυαλό μου διαιρώ και τα συναισθήματα αιωρούνται,
κλειδωμένα πάντα στην ενιαία αύρα Εκείνων 
που περικλύουν όλους τους κώδικες στοιχειώδους επικοινωνίας.

Ένας Δρυΐδης ερμήνευσε το ακατανόητο αβυσσώδες.
Ό,τι και στην πένα αυτή, φάνταζε αινιγματώδες.

«Μια ανάσα», θα ηχεί στο μυαλό, και θα συνεχίζουμε. 
Δίχως άλλο, έτσι πάνω απ’όλα θα Ελπίζουμε
και επιτυχώς θα τερματίζουμε.
Η έμπνευση καταγράφηκε .
Το παραμύθι οξυγονώθηκε.
ο «ποιητής», ξεμπούκωσε. 
Ο Δρυΐδης;
Του έγραψα αυτό το ποίημα…
Επειδή είστε κολλητοί…
δεν του το μεταδίδεις;

 

(Σ.Λ.)

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

9 days of Leopard Snow

The Snow Leopard is in extinction. Each day of global immobility towards its evolution is a trackback towards its survival. Imagine the degrees of emotion that undergo through its veins, as there is no place for it to step on. I haven’t imagined, I have known. Not because I claim to be a snow leopard… But because other kinds of things take place… The type of things associated with psychological turmoils and awareness of one’s emotional ups and downs. Especially when those are controlled and tuned by external interventions. One cannot feel by being alone… So cheers to the expression of feelings and the entrapping of emotions into visual frames. It momentarily helps for purposes of fragmented extraction, but it never frees the caging sense of the sensation itself… Similarly to factual awareness.. So now we all know that the Snow Leopard is in extinction, and we have all sent some virtual affection and love. Consequently, I have become more artistically skilled and you have seen moods of my and perhaps Its emotional pitches. Very likely Yours, as well. As Someone quite often says, “round and round we go”….

snow leopard 1_Stefanie Leontiadis snow leopard 2_Stefanie Leontiadis snow leopard 3_Stefanie Leontiadis snow leopard 3_Stefanie Leontiadis snow leopard 5_Stefanie Leontiadis snow leopard 6_Stefanie Leontiadissnow leopard 7_Stefanie Leontiadis snow leopard 8_Stefanie Leontiadis snow leopard 9_Stefanie Leontiadis

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , , | Comments Off on 9 days of Leopard Snow

adaptability

You are what the time shows, and announcing it, creates a form of adaptability between what you dream of yourself being, and what the reality truly is. Adaptability of training performances for instance… it is completely different to the adaptability of the official stats of momentary performances. Therefore, one questions between the reality of daily proof and the reality of official status. In the end, glory is based on means of recording one’s performance, regardless of how official or unofficial it has been. Perspective is the key to recognition, and perspective is the analogy of advertising. Advertising adapts our brains to certain images – it is a form of brainwashing. “Facebook” for instance… it becomes the brainwashing means of popularity and diluted images of one’s worth. The true essence of one’s being, yet only remains 100% pure on face-to-face encounter. No matter how complex means of communication become, the purity of knowledge will always remain the same through eternity: By using all five senses.

There is even an adaptability to doing nothing. Adaptability to the constant stimulus of a television that thinks for one’s own sake; stealing away imagination and capturing moments of one’s essential and sincere reality.

Adaptability, again takes place in the creative process. It is a flow of thoughts where one links with the other and the overall effect is one of continuous concentrated inspiration that starts from a moment of multiple points of inspiration, travels nothing but linearly, and never ends. This is perhaps why a number of artists are usually messed up in the head. There is no linearity in their existence.

The most unfortunate reality of adaptability is that it occurs hand in hand with the suffering during the experience of the alteration. It’s evident in strong bodies, which have endured the change of force causing their physiques to have adapted to a higher bar of external stimuli. The receiving process is one of pain, and the reward is the adaptability to a higher existence. This is the same with psychology. Although psychological adaptability is much more complex – it requires unseen forces and a complexity of support, varying from individual to individual and from circumstance to circumstance. For this alone, words are gibberish. And so are superficial impressions.

adaptability_Stefanie Leontiadis

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , , , | Comments Off on adaptability