Τέχνη σε γυάλα

Μια ανάσα, δυό ανάσες… 2 χιλιόμετρα… 6 χιλιόμετρα.. 18… 35. Η σταθερά μου ζει και βασιλεύει, όμως συχνά γίνεται τόσο αφόρητη που αγγίζει τα όρια του ψυχαναγκατικού ολοκληρωτισμού. Όταν θέλω να το βάλω στα πόδια, όταν το σύστημα επαναστατεί, κάτι αχνοφαίνεται και με ρουφάει πίσω. Κι ας βαραίνουν οι βλεφαρίδες με αυτή την αποπνικτική αίσθηση της βαρύτητας που έρχεται εκ των έσω – τα μισόκλειστα μάτια να κοιτούν προς τα έξω σε έναν παράδεισο επίγειο γραφικού κεφαλοχωριού, σε μια τέλεια φθινοπωρινή, ψυχρή και ηλιόλουστη μέρα, με τη σκιά της δυστοπίας μιας καταπιεστικής μάστιγας που κάνει τα πάντα να φαντάζουν σα μέσα σε μια γυάλα. Σκηνές βορειοκορεάτικου ολοκληρωτικού εξτρεμισμού, με μπόλικη βέβαια φαντασία, αλλά που επαρκώς τροφοδοτείται προς αχαλίνωτες εικόνες.. Ευλάβεια προς την επιστήμη και τους υπάκουους παπαγάλους που διόλου έχουν την ικανότητα ακοής του πανταχού παρόντος ενστίκτου, που γελάει ξεκαρδιστικά στο πρώτο συνθετικό της λέξης “πανδημία” και κάνει ξέφρενες κολοτούμπες χλευασμού και απόγνωσης – ποιό συναίσθημα να πρωτοκυριαρχήσει στην παραζάλη αυτήν?
Ο φόβος δεν πρέπει πάντως.
Γιά τί τέχνη να μιλούμε τώρα?

Σε γυάλα.

This entry was posted in Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply